Thunska Pansittivorakul / ธัญสก พันสิทธิวรกุล
|
|
Contact
e mail & msn : thunska@gmail.com
|
Thunska Pansittivorakul
 |
This Area is Under Quarantine บริเวณนี้อยู่ภายใต้การกักกัน
Directed by Thunska Pansittivorakul
ธัญสก พันสิทธิวรกุล
80 minutes / documentary / colour / sound (with English subtitle)/ 2008 / Thailand
Official selection: the 38th International Film Festival Rotterdam 2009, The Natherlands
Director's note
In these past few years, there is growing unrest in Thailand. For me, the root of our problems which have never been reviewed is Thainess. We are taught to believe that Thai people should have good morals since our country is Buddhist country. That makes our Ministry of Culture spends most of their time in working on media censorship. Hatred of Muslim occurs in some peoples heart but they have to hide their true feeling under Thai smile. My film is still in the same style as I did before. It was made to observe a small life in Bangkok, the city of conflicts, the town that were trying to pretend that were civilized. This film will lead you to be trapped in a small hotel room in the middle of Bangkok (The hotel is now demolished and moved) in order to listen to an opinion from the output of the development of the metropolis which is called in Thai Krung Thep or City of Angels.
Note:This documentary was shot in Prime Minister Thaksin Shinawatras government period and was edited when Thaksin was ousted from power.
เป็นที่รู้กันดีว่าในช่วงสองสามปีมานี้ ประเทศไทยอยู่ในภาวะไม่สงบ แต่สำหรับผม รากเหง้าปัญหาของเราที่ไม่เคยถูกทบทวน คือ ความเป็นไทย เราถูกปลูกฝังให้เชื่อว่า คนไทยควรอยู่ในกรอบของศีลธรรมอันดี เพราะบ้านเราเป็นเมืองพุทธ นั่นทำให้กระทรวงวัฒนธรรมต้องหมกมุ่น และทำทุกวิถีทางที่จะเซ็นเซอร์สื่อมากที่สุดในช่วงนี้ และเกิดความเกลียดชังมุสลิมที่เราต้องพยายามซ่อนภายใต้ใบหน้าแกล้งยิ้มแบบคนไทย แน่นอนว่างานของผมยังคงเป็นไปในรูปแบบเดิม คือเฝ้าสังเกตชีวิตเล็ก ๆ ในกรุงเทพ เมืองแห่งความขัดแย้ง ที่ซึ่งเราเสแสร้งทำเป็นศิวิไลซ์ สารคดีเรื่องนี้จะพาคุณไปติดกับในห้องหับเล็ก ๆ กลางกรุงเทพ(ที่บัดนี้โรงแรมแห่งนี้ถูกทุบทิ้ง และย้ายทำเลใหม่) เพื่อฟังความจากผลผลิตความศิวิไลซ์ของเมืองใหญ่ที่เรียกกันว่า กรุงเทพ(เมืองเทวดา)
หมายเหตุ: สารคดีเรื่องนี้ถ่ายทำในยุคทักษิณ และตัดต่อในสมัยหลังทักษิณถูกโค่นอำนาจ |
|
|
Thunska's film that had been shown in IFFR.(หนังของธัญสก ที่เคยฉายในเทศกาลร็อตเตอร์ดาม)↓ |
|
Middle-Earth มัชฌิมโลก IFFR 2008
Vous vous souviens de moi ในวันที่ฝนตกลงมาเป็นคูสคูส IFFR 2006
After Shock วันฟ้าสวย IFFR 2006
Life Show เปลือยชีวิต IFFR 2006
Happy Berry สวรรค์สุดเอื้อม IFFR 2005
Unseen Bangkok มหัศจรรย์กรุงเทพ IFFR 2005 |
(b.22 October 1973) Thunska Pansittivorakul (born on 22nd of October 1973) graduated from Department of Art Education, Faculty of Education, Chulalongkorn University. He is a columnist in many magazines such as Movie Time Weekly, Bioscope, a day etc. He is the founder of Thaiindie.com, a group of independent filmmakers with unique style
Many of his short films and documentary features have been screened in festivals around the world. Happy Berry had won him the Grand Prize award at The 4th Taiwan International Documentary Festival 2004, His "Heartbreak Pavilion" project won the Top Award for PPP at The 10th Pusan International Film Festival 2005, South Korea.In 2007, he received the Silpatorn Award from the Thai Ministry of Culture's Office of Contemporary Arts.Recently he teaching in 2 faculties at Bangkok University, Communication Design department and School of Fine and Applied Arts.
ธัญสก พันสิทธิวรกุล / Thunska Pansittivorakul
เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 2516 สำเร็จการศึกษาจากภาควิชาศิลปศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระหว่างศึกษาเคยเป็นอาสาสมัครให้กับมูลนิธิหนังไทยอยู่ 4 ปี เคยเขียนบทความให้นิตยสารมากมาย อาทิ ไบโอสโคป, อะเดย์, หนัง:ไทย, แฮมเบอเกอร์,มูวี่ไทม์วีคลีย์ ,สารกระตุ้น , ฟิวส์ ฯลฯ และเป็นผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ http://www.thaiindie.com/ ซึ่งรวบรวมนักผลิตภาพยนตร์นอกกระแส ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ผลงานภาพยนตร์สั้น และสารคดีขนาดยาวของเขา เคยฉายตามเทศกาลต่าง ๆ มาแล้วไม่ต่ำกว่า 50 เทศกาลทั่วโลก ภาพยนตร์สารคดีเรื่อง สวรรค์สุดเอื้อม(Happy Berry) ของเขาได้รับรางวัลกรังปรีซ์สารคดียอดเยี่ยม จากเทศกาลสารคดีนานาชาติไต้หวัน เมื่อปี 2547 โปรเจ็คท์ ศาลาคนเศร้า ซึ่งเขาทำร่วมกับสมพจน์ ชิตเกษรพงศ์ ได้รับรางวัลสูงสุด จากโครงการ PPP ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ เมื่อปี 2548 และ ภาพยนตร์ทดลองเรื่อง ในวันที่ฝนตกลงมาเป็นคูสคูส ได้รับรางวัล Special Mention เทศกาลภาพยนตร์อิสระ ประเทศฮ่องกง ปี 2549 ปัจจุบันเป็นอาจารย์พิเศษสอนทางด้านภาพยนตร์ให้กับ คณะศิลปกรรมศาสตร์ และคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้รับรางวัลศิลปาธร สาขาภาพยนตร์ ปี 2550 จากสำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย และกำลังผลิตภาพยนตร์เรื่อง Strangers Paradise ซึ่งอำนวยการสร้างโดย อภิชาตพงศ์ วีระเศรษฐกุล
Awards
-2007 Silpathorn from Ministry of Culture, Thailand
-2006 Special Mention, Asian New Force: the 11th Hong Kong Independent Film & Video festival, Hong Kong
-2005 Pusan Top Award : Pusan Promotion Plan : The 10th Pusan International Film Festival, South Korea
-2004 Grand Prize in Asian Vision : The 4th Taiwan International Documentary Festival, Taipei, Taiwan
Feature
Heartbreak Pavilion ศาลาคนเศร้า (Expected release 2008)
Feature Documentary
2007 Strangers in Our Time คนแปลกหน้าในเวลาของเรา (In Production)
2006 Futon ราตรีสโมสร (In Production)
2004 Happy Berry สวรรค์สุดเอื้อม
2002 Voodoo Girls หัวใจต้องสาป
Shorts
2007 Love is Our Destination (รักคือจุดหมาย)
2007 Middle-earth (มัชฌิมโลก)
2006 You Are Where I Belong To (ปลายทาง)
2006 Out of Control เหนือการควบคุม
2005 After Shock วันฟ้าสวย (Tsunami Projects)
2005 Life Show เปลือยชีวิต
2005 Vous vous soviens de moi? ในวันที่ฝนตกลงมาเป็นคูสคูส
2004 Unseen Bangkok มหัศจรรย์กรุงเทพ
2003 Chemistry ปฏิกิริยา
2001 Sigh เมืองร้าง
2000 ...for Shiw Ping 28/12/97 แด่ชิวปิง 28 ธันวา 40
2000 Love Sickness รักเร่
2000 Private Life เรื่องส่วนตัว
Music Video
2007 Blinded Spot ภาพติดตา
Selected Exhibitions and Festivals
2008 The 37th International Film Festival Rotterdam, The Netherlands
2008 Asian Hot Shot Berlin, Germany
2007 Spotlight on Southeast Asian Digital Cinema, Singapore
2007 The 11th Thai short Film & Video Festival, Thailand
2007 The 1st Asian Queer Film & Video Festival, Tokyo-Osaka,Japan
2007 The 3rd Thai Take NYC 2007, USA
2006 The 14th Curtas Villa do Conde International Film Festival, Portugal
2006 The 6th Asian film symposium, Singapore
2006 Tout a fait Thai, Paris, France
2006 Japan Foundation Short-term Visitors Program, Tokyo-Osaka-Kochi, Japan
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 The 6th Asian Film Symposium, Singapore
2006 Curtas Vila do Conde - International Film Festival 2006, Protugal
2006 Busan Asian Short Film Festival, South Korea
2006 Nominee for Tiger Cub Short Film : 35th International Film Festival Rotterdam, The Netherlands
2006 REDCAT, CalArts,Los Angeles USA
2006 The 30th Hong Kong International Film Festival, Hong Kong
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2006 Asian New Force Competition : The 11th Hong Kong Independent Short Film and Video Awards, Hong Kong
2005 Pusan Promotion Plan : The 10th Pusan International Film Festival 2005
2005 Asianna International Film Festival, South Korea
2005 The 3rd World Film of Bangkok, Thailand
2005 Jen reve, Foundation Cartier pour lart contemporain Paris, France
2005 The 1st InDpanda International Film Festival, Hong Kong
2005 Best of DIBA programme : Baumann Short Film Festival, Spain
2005 Digital Barcelona Film Festival, Spain
2005 The 28th The Norwegian short Film Festival, Norway
2005 Lak-ka-pid, Lak-ka-perd : The Bangkok Invisible Lanscapes, Thailand
2005 Busan University for Digital Content, Busan, South Korea
2005 Vision du reel, Switzerland
2005 The 34th International Film Festival Rotterdam, The Netherlands
2004 The 4th Taiwan International Documentary Festival, Taipei, Taiwan
2004 The 3rd Q! Film Festival, Indonesia
2004 The 6th Makati Cinemanila International Film Festival, The Philippines
2004 The 20th Visual Communications LA Asian Pacific Film & Video Festival, USA
2004 The 28th Hong Kong International Film Festival, Hong Kong
2003 Fat Radio Festival, Thailand
2003 The 6th Malaysian Short Film Awards, Malaysia
2003 The 26th Asian American International Film Festival, NY, USA
2003 The 16th Singapore International Film Festival, Singapore
2002 The 6th Annual Toronto Reel Asian International Film Festival, Canada
2002 Gay & Lesbian International Film Festival, Czech Republic
2002 The 4th Bangkok Film Festival, Bangkok, Thailand
2001 The 3rd Bangkok Experimental Film Festival, Bangkok, Thailand
2001 The 7th Media City Film Festival, Canada
2000 The 4th Thai Short Film Festival, Bangkok, Thailand
กลางเดือนมิถุนา2008
กับรอบพิเศษก่อนใคร
ติดตามรายละเอียด
ในนิตยสารไบโอสโคปฉบับเดือนมิถุนา
'Heartbreak Pavilion' the project that won PPP Top Award
at the 10th Pusan International Film Festival,
South Korea, 2005
change the title to 'Strangers' Paradise'
and now in pre-production.
Produced by Apichatpong Weerasethakul
Directed by Thunska Pansittivorakul
A production 0f Kick the Machine Films |
|
Heartbreak Pavilion / ศาลาคนเศร้า
Feature 35mm film / Expected release date 2008
Produced by Apichatpong Weerasethakul อภิชาตพงศ์ วีระเศรษฐกุล(Kick the Machine Production)
Co-director : Sompot Chidgasornpongse สมพจน์ ชิตเกษรพงศ์
Award
2005 Pusan Top Award : Pusan Promotion Plan : The 10th Pusan International Film Festival 2005
Synopsis
ศาลาคนเศร้า คือ นิตยสารชื่อดังซึ่งตีพิมพ์จดหมายจากบรรดาคนอกหัก เรื่องราวจะผสมผสานระหว่างความงดงามของทัศนียภาพ บทกวี รูปถ่ายดาราดัง เคล็ดลับความงาม เรื่องอาชญากรรม ฯลฯ หนังเรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากนิตยสารเล่มนี้ ด้วยการเน้นไปที่เรื่องราวของการเฉลิมฉลองความรักและการสังหารโหด ศาลาคนเศร้าจะมีส่วนของมิสิเคิลของบรรดาคู่รัก ที่ล่องลอยอยู่บนเรือใหญ่กลางทะเล ซึ่งทั้งหมดดัดแปลงจากเรื่องจริง
'Heartbreak Pavilion' is a popular magazine that publishes letters from people who is heartbroken. The stories are incorporated with beautiful landscapes, poems, movie stars pictures, beauty tips, crime stories, delicate drawings, etc. The film is inspired by the magazine format, with a focus on the theme Celebration of Love and Massacre. Heartbreak Pavilion will be a musical tale of lovers whose lives slowly plunged into a mayhem and gruesome murder in the middle of the sea - based on true stories.
Strangers in Our Time / คนแปลกหน้าในเวลาของเรา
Feature documentary / Expected release date 2007
Synopsis
เมื่อความลับเปิดเผย เกาะแห่งความโดดเดี่ยวก็ถูกลืม
When the secret reveals, the isolate island is forgotten
Futon / ราตรีสโมสร
Feature documentary / Expected release date 2007
Produced by Roger Garcia(Modern Films Production) , Thunska Pansittivorakul(www.thaiindie.com)
and Ministry of Culture, Thailand
Co-director : Chukiat Wongsuwan ชูเกียรติ วงศ์สุวรรณ
Synopsis
Futon is a pathwork. Through simple but flashy recombination of cherished pop culture referents,this truly international, Bangkok-based collaborative has subverted many assumptions about the Thai pop music industry. Crooned, whispered and screamed in Thai, English and Japanese,Futon's songs are laced with sexuality and other hedonist indiscretions that eviscerate the chart-dominating themes of romantic love and obsequious desire. More important, their string of Top-10-ranked singles Zon Fat Radio 104.5), sold out stock of debut LP "Never Mind the Botox", and concerts in front of tens of tounsands, disproved the theory that Thais won't buy local music recorded inforeign tongues.
Happy Berry / สวรรค์สุดเอื้อม
Feature documentary / 2004 / 76 minutes
Produced by Roger Garcia(Modern Films Production)
Award
Grand Prize in Asian Vison : The 4th Taiwan International Documentary Festival, Taipei, Taiwan 2004
Art exhibition & Festivals
2006 The 6th Asian Film Symposium, Singapore
2005 Jen reve, Foundation Cartier pour lart contemporain Paris, France
2005 Digital Barcelona Film Festival, Spain
2005 Vision du reel, Switzerland
2005 The 34th International Film Festival Rotterdam, The Netherlands
2004 The 4th Taiwan International Documentary Festival, Taipei, Taiwan
2004 The 6th Makati Cinemanila International Film Festival, The Philippines
2004 The 20th Visual Communications LA Asian Pacific Film & Video Festival, USA
2004 The 28th Hong Kong International Film Festival, Hong Kong
Review
Smooth and occasionally shameless cinema verite documentary about a group of young people in Bangkok. The filmmaker follows them as if he were one of them. A group of very trendy young Thai people run the very fationable clothing store Happy Berry together. They have taken the plunge in interneational youth culture. Designing and making clothing is just one part. Once you have the coolest clothing, you also have to go to the coolest vanues to show off, and then take off the clothes in the coolest company. The Happy Berry kids do not restrict themselves to fashion. They also started a pop group with a fair degree of success. They re not famous yet, but they know all too well how to behave when youre famous, what sex acts to try out, what drugs are fashionable. The theory about the so-called fly-on-the-wall method in documentary films like this, where the people being filmed get so used to the camera they forget about it, has to be adjusted for the latest generation of Asian kids. They are so eager to be onscreen that even their subconcious keeps a continuous eye on the camera. Making the film looks as if it were one big happy game. Which gurantees great pleasure for the viewer too.
Gertjan Zuihof, International Film Fesival Rotterdams programmer
VoodooGirls / หัวใจต้องสาป
Feature documentary / 2002 / 79 minutes
Festivals
2003 The 26th Asian American International Film Festival, NY, USA
2003 The 16th Singapore International Film Festival, Singapore
Review
The director documents conversations among his circle of college of friends, mainly young women, who talk openly about sex and reveal aspirations of finding the right partner. Set in Bangkok, Voodoo Girls challenges the social taboos in Thailand.They discuss their previous and present partners and lement the curse of never knowing the true feelings of the others heart. Supplementing these candid moments interviews are conducted with the women in front of a video projection of someone jacking off. This juxtaposition reflects latent sexual energy that sometimes is in direct conflict with the true emotions and feelings of a complex relationship.
The 26th Asian American International Film Festival, New York, USA
 
Soak
ชุ่ม
โดย ธัญสก พันสิทธิวรกุล
65 minutes , Colour , Sound , 2008
ถ่ายภาพ ธัญสก พันสิทธิวรกุล และสายฟ้า ตันธนา
นักแสดง สายฟ้า ตันธนา และธัญสก พันสิทธิวรกุล
เรื่องย่อ
สถานที่แห่งความทรงจำ กับการจมจ่อมล่องลอย และผจญภัยในแบบที่ไม่รู้ว่าเมื่อไรจึงจะถึงจุดหมาย
Director's statement
8 ปีก่อนผมทำหนังเรื่องแรก เรื่องส่วนตัว(Private Life) ซึ่งเล่าถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ผมกับคนรักเก่าไปด้วยกันไม่ถึง หนังที่ดูเหมือนจะเล่นกับการใช้เวลาจริง(แต่ไม่จริง) แม้ว่าจะเป็นหนังที่ทำให้ผมเริ่มเป็นที่รู้จักตามเทศกาลต่างชาติก็ตาม แต่ผมก็มักจะคิดอยากกลับไปแก้ไขอยู่เสมอ ในหนังเรื่องนี้ผมทำมันอีกครั้ง ด้วยวิธีที่เมื่อ 8 ปีก่อนผมไม่สามารถทำได้ แต่ก็ไปถึงยังสถานที่แห่งนั้นจนได้ กับใครคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าอนาคตของเราจะจบลงที่ใด แต่ทว่าอดีตไม่เคยเปลี่ยนไปจากความทรงจำ จนอดสงสัยไม่ได้ว่าหากอดีตแก้ไขได้จริง ผมคงเสียดายที่ไม่สามารถรับรู้ประสบการณ์ใหม่ในปัจจุบันขณะอันน่าตื่นตาตื่นใจเยี่ยงนี้
"Action!"
Colour / Silence & Sound / 5 minutes / 2008
Director Thunska Pansittivorakul
Editor Nontawat Numbenchapol
Cinematographer Chukiat Wongsuwan
Cast Sittipong Prempree
"Action!"
คือคำขานก่อนที่จะเริ่มการแสดง
ผมอยากให้เรื่องที่เกิดขึ้น
เป็นเพียงการแสดง
หมายเหตุ:หนังเรื่องนี้ตัดต่อจากฟุตเทจ
Godman ของ ศาสตร์ ตันเจริญ
ซึ่งแสดงนำโดย สิทธิพงศ์ เปรมปรีดิ์ ผู้จากไปก่อนวัยอันควร
Love is our Destination / รักคือจุดหมาย
Documentary / 2007 / 14 minutes
Middle-earth / มัชฌิมโลก
2007 / 8 minutes
You Are Where I Belong To / ปลายทาง
Documentary / 2006 / 10 minutes
Festival
2006 The 4th World Film of Bangkok, Thailand
2006 The 10th Thai Short Film & Video Festival, Thailand
Synopsis
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ผมก็คิดถึงคุณ
Wherever I go
..I thinking of you.
Directors Note
ทะเลของเรา ในที่สุดผมก็ไปกับใครคนอื่นแล้ว เสียดายก็แต่ผมไปญี่ปุ่นกับเขาไม่ได้
Our sea finally I have been there with someone else. Unfortunately I cant going with him to Japan.
Out of Control / เหนือการควบคุม
Experimental / 2006 / 5 minutes
Festival
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
Synopsis
คำสารภาพอันหวั่นไหว เกี่ยวกับความลับระหว่างเรา
Insecurity of confession on the secret we kept between us.
Director's Note
บางสิ่งก็ยากเกินกว่าจะพูดออกมาตรง ๆ
Something it hard to say in straightforward.
After Shock / วันฟ้าสวย
Experimental / 2005 / 11 minutes
Festivals
2006 Busan Asian Short Film Festival, South Korea
2006 The 11th Hong Kong Independent Short Film and Video Awards, Hong Kong
2006 REDCAT, CalArts,Los Angeles USA
2006 The 35th International Film Festival Rotterdam, The Netherlands
2005 The 4th Bangkok Experimental Film Festival, Thailand
2005 The 3rd World Film of Bangkok, Thailand
Synopsis
วันที่ฟ้าสวยที่สุด ถูกบันทึกไว้ในหนังสั้นเรื่องนี้แล้ว
The day that the most bautiful sky recorded in this short.
Directors Note
ผมไม่เคยไปภูเก็ตมาก่อน ที่นั่นผมได้พบว่าท้องฟ้าน่าตื่นตาตื่นใจ เมฆเคลื่อนต่ำในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในกรุงเทพ ระหว่างการเดินทาง วิทยุรายงานว่าอาจเกิดสึนามิขึ้นอีกครั้ง ผู้คนมุ่งหน้าเข้าสู่เมือง เช้าวันต่อมาผมจึงเริ่มถ่ายหนังเรื่องนี้ มันเป็นวันที่ท้องฟ้าสวยที่สุด โลกยังคงสุขสงบ ผู้คนยังคงน่าหลงใหล และยั่วยวนกว่าที่เคย
I had never been to Phuket before. The sky there was spectacular. The clouds were moving in the way I had never seen in Bangkok. While I was on the trip, the radio news announced that Tsunami might happen again. People were rushing into the town. On the next morning, I started filming. It was the day the sky was more beautiful, and the world was still a safe place, people were still fascinating, and sexually attractive than ever.
Life Show / เปลือยชีวิต
Mocumentary / 2005 / 10 minutes
Festivals
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 Curtas Vila do Conde - International Film Festival 2006, Protugal
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2006 The 35th International Film Festival Rotterdam, The Netherlands
2005 Best of DIBA programme : Baumann Short Film Festival, Spain
2005 DIBA Digital Baarcelona Film Festival, Spain
2005 The 1st InDpanda International Film Festival, Hong Kong
2005 Lak-ka-pid, Lak-ka-perd : The Bangkok Invisible Lanscapes, Thailand
Synopsis
The film maker does not hide his erotic interest in the star of the live shows in sex clubs. He does not rest before he has talked that formidable weapon out of the tight pants of the performer. Watch closely, the crucial moment is over in no time. Frank and personal small-scale documentary.
(Review by the Film Festival Rotterdam)
Director's Note
บ่อยครั้งที่ผมรักที่จะทำหนังเกี่ยวกับชีวิตจริงของคนในกรุงเทพ เกี่ยวกับปัญหาบางอย่าง ความหมกมุ่น และความฝันของพวกเขา ผมสนใจรายการทอล์คโชว์ในรายการทีวีของไทย ที่มักจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน เช่นเดียวกับการเซ็นเซอร์ในบ้านเรา ที่ไม่อนุญาตแม้แต่การยกตีนขึ้นมาวางบนโต๊ะ
I always love to film real people and real life in Bangkok, their troubles and obsessions and their dreams,I intersted in Thai talk show on TV programme that always interfere with other people's business. And I really interested in Thai censorship, that we still not allowed to have even the TV characters raising their legs onto a table.
Vous Vous Soviens De Moi? / ในวันที่ฝนตกลงมาเป็นคูสคูส
Experimental / 2005 / 14 minutes
Festivals
2007 The 1st Asian Queer Film & Video Festival, Japan
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 Curtas Vila do Conde - International Film Festival 2006, Protugal
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2006 Nominee for The Tiger Cub Competition in The 35th International Film Festival Rotterdam, The Netherlands
2006 Asian New Force : The 11th Hong Kong Independent Short Film and Video Awards, Hong Kong
2005 X-tream Programme in The 4th Bangkok Experimental Film Festival, Thailand
2005 ThaiIndie Programme in The 3rd World Film of Bangkok, Thailand
2005 ThaiIndie Show Case : Busan University for Digital Content, South Korea
Synopsis
ชายคนหนึ่งถูกพิพากษาโดยศาล ไม่ให้นอนร่วมเตียงกับเด็กหนุ่ม แต่อนุญาตให้เขามีหุ่นยนต์ในครอบครองได้หนึ่งตัว น่าเสียดายที่หุ่นยนต์ตัวนั้นไม่ได้ถูกตั้งโปรแกรมให้มีความรัก
A man was forbidden by the court not to sleep in the same bed with boy, but he was allowed to own a robot boy. Unfortunately the robot hadnt been programmed to love.
Directors Note
ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ โตมร ศุขปรีชา ครั้งแรกที่ผมได้อ่าน คืนนั้นผมถึงกับนอนไม่หลับ เสียน้ำตามากมาย และคืนนั้นเองที่ผมเริ่มรวบรวมฟุตเทจภาพที่เคยถ่ายเอาไว้ ผมคิดถึงใครคนหนึ่งผู้ที่อยู่ห่างกันหลายร้อยไมล์ ผมพยายามจะสื่อสารกับเขาด้วยภาษาฝรั่งเศสผิด ๆ ด้วยความทรงจำของคนอื่น ด้วยท้องฟ้าที่ห่อหุ้มเราไว้ด้วยกัน ด้วยเสาอากาศ สายไฟ หรืออะไรก็ตามที่ผมเชื่อว่าจะไปถึงเขาได้ และด้วยภาพถ่าย ที่ผมสงสัยมาตลอดว่า ถ้าผมเผามัน ผมจะลืมเขาได้ไหม
Adapted from a novel by Thai genderist Tomorn Sukpreecha. The first time I read, I couldnt sleep and shed some tears. That night, I gathered up all the footage I had recorded, and thought a lot about personal stuffs. I thought of someone who was hundreds miles away from here. I tried to communicate with him in broken French , with somebody elses memory, with the sky that held us together, with antennas, with electric wires or anything that I believed it would get me through him. And with a photo that I always wondered if I burnt it,could I forget him ?.
"Darker in temperament, and more eager to belch fire all over taboo subjects, Thunska Pansittiworakul is an enfant terrible who admits his obsession with penises. His prolific video works sometimes have the rash quality of a movie made after a scandalously drunken night in somebody's garage, but in Vous Vous Souviens de Moi?, he manages to structure a melancholic tale of a robot boy who wants to feel love inside a hallucinatory shell of his fragmented storytelling. The seven-minute movie (which of course contains a shot of an erect penis) was shown at First Frame Festival in January 2005, and recently at the 4th Bangkok Experimental Film Festival."
Kong Rithdee(Bangkok Post)
Unseen Bangkok / มหัศจรรย์กรุงเทพ
Documentary / /2004 / 6 minutes
Festivals
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2005 X-tream Programme The 4th Bangkok Experimental Film Festival,Thailand
2005 The 28th Norwegian Short Film Festival, Norway
2005 DIBA Digital Baarcelona Film Festival, Spain
2005 The 1st InDpanda International Film Festival, Hong Kong
2005 Sea eye programme in The 34th International Film Festival Rotterdam, The Netherlands
2004 The 3th Q! Film Festival, The Philippines
Synopsis
Not really a film that you would expect from a country with censorship and restrictions on portraying homosexuality. The film maker doesn't leave any room for misunderstanding, right from the start: the first picture is of a man with an erect penis. The penis plays a leading role and even the film maker can touch it. From behind the camera, he has a fascinating conversation with the man with the penis who turns out to do it for money and boasts about how often he can do it every day.
(Review by Gertjan Zuihof, International Film Fesival Rotterdams programmer)
Directors Note
คำประชาสัมพันธ์ประเทศไทยเมื่อปี 2003 คือ Unseen Thailand ผมเลยอยากจะทำหนังเรื่องนี้เพื่อบอกว่า อะไรที่unseenสำหรับผม ความunseenที่ไม่เกี่ยวกับการท่องเที่ยว ไม่ใช่ผ้าไหมไทย แต่คือผู้คนที่ต้องดิ้นรนในเมืองกรุงเทพ
Thailands tourism campaign in 2003 was Unseen Thailand. I wanted to make this movie to show 'that'. For me, 'the unseen' is not about tourism or Thai silk. But Its about people struggling to survive in Bangkok.
Chemistry / ปฏิกิริยา
Documentary / 2003 / 10 minutes
Festivals
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2005 The 1st InDPanda International Film Festival, Hong Kong
2004 The 3th Q! Film Festival, The Philippines
Synopsis
บทสัมภาษณ์เด็กหนุ่มคนหนึ่งเกี่ยวกับประสบการณ์ทางเพศในวัยเยาว์ของเขา
An interview with a man about his first sex experience when he was young.
Director's Note
ผมตัดต่อหนังเรื่องนี้ด้วยเสียงของชายคนหนึ่ง กับภาพของเด็กอีกคนหนึ่งที่ผมแอบชอบ แล้วผมพบว่าเขาทำให้ผมนึกถึงใครอีกคนหนึ่ง คนที่ผมจะไม่มีวันลืม
I edited this film with a voice of man and the image of the other boy whom I like.I found that the boy has something resemble to the other one whom I can not forget.
Sigh / เมืองร้าง
Experimental / 2001 / 11 minutes
Festivals
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2004 The 3th Q! Film Festival, The Philippines
2003 The 26th Asian American Film Festival ,New York, USA
2002 Gay & Lesbian International Film Festival, Czech Republic
2002 The 4th Bangkok Film Festival, Thailand
2001 The 3rd Bangkok Experimental Film Festival, Thailand
Synopsis
ตัดต่อจากฟุตเทจส่วนตัวของผู้กำกับ
Edited from the director's private found footage film.
Director's Note
วันที่คนที่ผมรักจากไป ผมรวบรวมฟุตเทจระหว่างเรา เพื่อทดแทนความทรงจำที่กำลังจะจางหาย ซึ่งทำให้ผมได้พบอะไรบางอย่าง ในความเงียบ ผมเห็นความลับในดวงตาของเขา และท่ามกลางเสียงรบกวน ผมเริ่มมองเห็นบางสิ่งที่ผมไม่เคยสังเกตมาก่อนในช่วง 4 ปีที่คบกับเขา
On the day my ex-boyfriend left, I gathered all the footage of us to replace the fade memory. In the silence, I discoved the secret in his eyes. In the noise, I started to see thing that I have never noticed in the part 4 years.
......for Shiw Ping 28/12/97 / แด่ ชิวปิง 28 ธันวาคม 2540
Experimental / 2000 / 4 minutes
Festivals
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2003 The 16th Singapore International Film Festival, Singapore
2002 The 6th Annual Toronto Reel Asian International Film Festival, Canada
Synopsis
Film the director's house for remind his memories.
Director's Note
ใครคนหนึ่งสัญญากับผมว่าจะพาผมไปจากบ้าน เขาจะจำได้หรือเปล่า ผมจึงเริ่มบันทึกส่วนต่างของบ้าน บ้านที่ทุกทุกส่วนมันทวงถามคำสัญญานั้น แต่ไม่มีเสียงใดสะท้อนกลับมา เว้นแต่เสียงปลอม ๆ ของคลื่น เหมือนทะเลที่เราไม่เคยไปถึง หนึ่งในคำสัญญาที่ไม่เคยเป็นจริง
Someone promised me that he would take me from my house. I keep wondering if he still remember.I began to record all the parts in my house. The house that all their parts ask for the promise. But there are no any responds besides the fake sound of the wave which always remind me of the island where we have never been to, one of the promises which never come true.
Lovesickness / รักเร่
2000 / 15 minutes / Fiction
Festivals
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2003 Fat Radio Festival, Thailand
Synopsis
ความรักของชายหนุ่มที่มีต่อปลาตัวหนึ่ง ในห้องว่างเปล่า ตั้งแต่เช้าจดเย็น
The love of a man for a fish. In an empty room. From day till night.
Director's Note
ผมสงสัยตลอดมาว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้ใครคนหนึ่งจากไปจากชีวิตผม บางที่อาจเป็นเพราะผมมักจะทำให้เขาป่วยเหมือนปลาตัวนั้น ที่อาศัยอยู่ในโลกใบอื่น
I always wondered about what is the reason for someone left from my life. May it be cause I always made him sick like the fish that live in the other world.
Private Life / เรื่องส่วนตัว
Fiction / 2000 / 15 minutes
Festivals
2006 Taipei Golden Horse Film Festival, Taiwan
2006 Scent of Thai Male : Forbidden Lovers (Thunskas Retrospective)by InDblue, Hong Kong
2004 The 3th Q! Film Festival,The Philippines
2003 The 6 th Malaysian Short Film Awards,Malaysia
2001 The 7th Media City Film Festival,Canada
2000 The 4th Thai Short Film Festival, Bangkok, Thailand.
Synopsis
ชายสองคนบนเบาะหน้าเดินทางไปยังที่ที่ไม่ถึงไหน
Two men on the front seat of the car go to nowhere.
Director's Note
เรื่องราวของชายสองคนกับความสัมพันธ์คลุมเครือ ดัดแปลงจากเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริงของผม กับคนรักเก่า ที่เราพยายามจะเดินทางไปด้วยกัน ยังเกาะแห่งหนึ่งที่เราไม่เคยไปถึง จนเดี๋ยวนี้
The story of two men and their ambiguous relationship.Based on the true event occured when me and my ex-boyfriend try to traveled to the island where we have never been...until now.
Music Video
Blinded Spot/ภาพติดตา
2007 / 7 minutes
As Producer
Between Us (ระหว่างเรา) directed by Zart Tanchareon ศาสตร์ ตันเจริญ Expected release date 2007
As Co-Producer (documentary projects produced by Bioscope Magazine)
One True Thing (จริง) directed by Wichat Somkaew วิชาติ สมแก้ว Expected release date 2006
Coming Home (กลับบ้าน) directed by Sivadol Rathee ศิวดล ระถี 2004
My First Boyfriend directed by Issara Maneewat อิสระ มณีวัต 2004
As Editor
Deep Inside(เปลือก) directed by Chumphol Thongtab ชุมพล ทองทาบ 2003
Original Idea
3 Friends (มะหมี่) directed by Aditya Assarat, Mingmongkol Sonakul, Phumin Chinaradee
External News
-The Nation : Culture sphere: Mavericks and familiar faces at the Silpathorn Awards
written by Phatarawadee Phataranawik / Published on August 25, 2007
-Wise Kwai's Thai Film Journal: A maverick choice for Silpathorn Award
Written by Wise Kwai / Published on August 24, 2007
-MATTHEW HUNTS COMMENTS ON THE SPOKEN SILENCE PROGRAM AND THUNSKA PANSITTIVORAKUL
Preface
Silpatorn awards was intiated by Office of Contemporary Art and Culture (OCAC), Ministry of Culture in 2004 to promote prominent Thai contemporary artists who are in their mid-career and whose exceptional works have been appreciated nationwide. It is the core mission of OCAC to support Thai contemporary art and enhance its recognition in local and international arena.
Silpathorn Awards 2007 are presented to
Pinnaree Sunpitak,Vasan Sittikhet and Rerkrit Teeravanich for Visaul art;
Sirivora Kaewkarn for literaturs;
Narong Prangchareon for music;
Nimit Pipitkul for Performing Art;
and Thunska Pansittivorakul for film
The awards are our gesture of appreciation for outstanding works and continuing efforts in fields of contemporary art among the seven Silpathorn artists.
We hope Silpathorn awards will be additional force driving Thai contemporary art and culture to the world arena. These awards will enhance knowledge and increse awareness of younger generation Thais and general public regarding contemporary art and culture including the potential of Thai contemporary art and culture will cintribute to the sustainable of Thailand in booth Social and economic perspectives.
Official of Contemporary Art and Culture
Ministry of Culture
History
For over five decades, Thai contemporary artist in different fields have created precious works of art which have brought them fame on the national and international scenes.
Previously, the promotion of contemporary art and culture was carried out by the different Government offices, including the Fine Arts Department, the Office of the National Cultures Commission, and the Religious Affairs Department 2, 2001 the Office of Contemporary Art and Culture (OCAC) was designated as a department dedicated to support and promotion of contemporary art and culture.
In line with this policy, the Government has implemented the annual National Artist Award and various projects to recognise Thai artists and promote Thai arts among the public, young people in particular. Despites these activities, most contemporary artists are still in need of supports in order to utilise their full potential to created works and propel them to the forefront of the national or even the world art scene.
In view of this much-needed support for contemporary artists to create works independently and prosper in their career, the OCAC promptly established the first Silpathorn Awards in the year 2004.
Objectives
1 To select and honour contemporary artist with outstanding works.
2 To nurture and develop contemporary art and culture as national asset.
3 To inspire and promote contemporary artists.
Definition of Silpathorn
A word Silpatorn in Thai is a combination of two words: Silpa(Art) and Thorn(the Upholder). Altogether, Silpathorn means the Upholder of Art.
Qualifications of the Best Contemporary Artists
3 Thai national
4 Aged between 30-50 years and still alive on the announcement day.
5 His / her works have continually been exposed to the general pulic until present.
6 His / her works have been released in Thailand, creating a great impact to Thai contemporary art and inspiring young artists.
The Mark of Honour Silpathorn
Silpathorn brooch is modeled on the office of contemporary Art and cultures emblem, symbolising nine fields of contemporary art. Viewed vertically, it is seen as a growing plant. Made of gold and decorates with diamonts and emerald, the coveted brooch signifies the artists who create works that shine likediamond, and will continue to prosper in their career.
The 1st Silapathorn Artist 2004
Visaul art-Chalermchai Kositpipat
Literaturs-Chat Kobchitti
Music-Danu Huntrakul
Film-Pen-eak Ratanareung
Performing Art-Pradit Prasattong
The 2nd Silpathorn Artist 2005
Visaul art-Pornchai Jaima
Literaturs-Kittisak Meesomseub
Literaturs-Bandit Ungrangsi
Film-Apichatpong Weerasethakul
Performing Art-Manop Meejamrus
The 3rd Silpathorn Artist 2006
Visaul art-Chatchay Puipia
Literaturs-Vin Leawvarin
Music-Nut Yontararuk
Film-Wisit Sasanatiang
Performing Art-Pichet Kluncheun
INTERVIEW
On the 1st of August, Office of Contemporary Art & Culture, Ministry Of Culture, Thailand had announced the list of artists who will receive Silpathorn Awards in 2007. This award will be presented to 7 contemporary artists aged 30-50 who have constantly devoted and created works in following 5 fields
Pinnaree Sunpitak,Vasan Sittikhet and Rerkrit Teeravanich for Visual art;
Sirivora Kaewkarn for Literature;
Narong Prangchareon for Music;
Nimit Pipitkul for Performing Art;
and Thunska Pansittivorakul for Film
The award which consists of Silpathorn brooch of honor and 100,000 baht will be given to the mentioned artists on the 6th of September at the Queens Gallery
Former Silpathorn Film Artists in the last 3 years are Pen-eak Ratanareung, Apichatpong Weerasethakul, and Wisit Sasanatiang all top-notch directors
Thunska Pansittivorakul (born on 22nd of October 1973) graduated from Department of Art Education, Faculty of Education, Chulalongkorn University. He is a columnist in many magazines such as Movie Time Weekly, Bioscope, a day, Thai Film, Hamburger, and Sarn Kra toon
He is the founder of Thaiindie.com, a group of independent filmmakers with unique style
Many of his short films and documentary features have been screened in festivals around the world. Happy Berry had won him the Grand Prize award at The 4th Taiwan International Documentary Festival 2004, His "Heartbreak Pavilion" project won the Top Award for PPP at The 10th Pusan International Film Festival 2005, South Korea.
The following interview will be printed on Silpathorn programs this year (2007)
You have other interesting involvement in film currently?
- Writing articles about Asian, Indie Films, and Poster Design for magazines (Movie Time Weekly, Bioscope, a day, Thai Film, Hamburger, and Sarn Kra Toon, etc.)
- Teaching in 2 faculties at Bangkok University, VDO Production at Communication Design Department, School of Fine and Applied Arts, and Film Studies at the Faculty of Communication Arts (Basic Intro to Film/Asian Film/Film Design)
- Guest Speaker in universities and lecturer about overall prospect of Thai shorts and indy films in many countries such as Malaysia, Hong Kong, Taiwan, Japan, France, and so on
- Founder of Thai Indie (thaiindie.com)
Tell me about Thaiindie
- Thai independent films problem is the lack of database. We do have big films database from only some studios. In other countries, you can search for any film from any studio. But there is no way to do that with shorts and indy films here. Moreover, Thaiindie is a way to present our works to international festivals. Thai film image in general is now all about commercial, Comedy, and Horror. We just want to offer some diversity, and make people know that there are so many good filmmakers here who are even better than me. Thats why Ive formed this group of film makers who are absolutely the opposite of what we have in the market right now.
- We started in the late of 2004. Within a few years, our films have been shown in more than 70 international festivals. At first, it was self-funded since there was no sponsor. Until this year we are financially supported by ANA (Art Network Asia), an organization that supports art in Asia
- We have been doing something more commercial this year such as MV, but not for everyone who could pay. We only do MV for those whose style compatible to us like Assajan Jakgawan, Soundlanding, and Goose. Big record labels are just not our cup of tea. They should hire someone neat, definitely not us
What inspired you to embark upon this career?
- In my first year at the university, it was the time we should question ourselves about what we really want from life. I loved going to art exhibitions, and finally I saw Wolfgang Tilmans photographs that were not the nice and well-composed photos they were supposed to be from what we learned in class. There was a photo of mess in a living room which could make you envision a raving party the night before. Aesthetically, this photo was nothing but junks, pizza scraps, and rotten stuffs. But for me, it was bursting with memory, feelings, stories, and reflection of people. It was so real, and there was nothing wrong with that. Such an interesting way to tell a story. It made me feel like making a film that tells things like this.
- Meanwhile I was acquainted with PLi (Chalida Uabumrungjit) by chance. She is in Thai Film Foundation that holds Short Film Competition every year. After that, I wrote articles about Asian Films for the foundations Thai Film Quarterly and made my first short film for the competition. Out of 5 judges, the only one who liked my film was PJeuy (Apichartpong Weerasethkul) He walked to me, said he liked the film and wanted to send it to a festival. It was selected. It might sound easy, sending films to festivals, but its actually very difficult. There are so many filmmakers all over the world. At least there are 500 films sent for one festival, and they might choose only 50. And there might be ten thousand something for bigger events. I started from one festival to the next and the next while making more films.
What is the inspiration for an art filmmaker like you?
- Personal issues. I think it is a contemporary phenomenon of these days. They used to make many films relating to public issues. But we all have our own digital camera now. Its easier and cheaper to shoot and edit. The technology is more approachable, and people are moving toward themselves. Im interested in VDO. Im interested in personal issues. Society used to be the reflection of a person, but now its one person reflecting the whole society. We are the production of this culture anyway.
- Most of my works are about sex. Between Art and obscenity, lies a very thin line. Some might think that my films are porn, but if you bring them close together for comparison, you will definitely see the difference. I talk about sex because I strongly feel the hypocrisy around here. We say that we need to maintain our virtuous culture, that nudity is Western thing. Thats so untrue. We had nudity on wall paintings in temples. Thai girls used to walk around topless. We started wearing clothes because of the Western! Because we didnt want them to think that we were so barbarian, right? Sombat, Nathaya, Sorapong used to be naked in films, but now its forbidden. Sex is seen as something disgusting and shouldnt be mentioned. For me, the more you try to hide, the more interesting it becomes. This attempt to ban sex gives people pressure and they turn to Camfrog. Thai People are really into it. Also, we have so many cases of rape. Im not saying Hey! Lets go naked! What Im trying to say is naked is not always obscenity. There are more aspects in that which could reveal our lives, our thoughts, and our society. I also believe that people can learn, think, and make a decision for themselves. Please stop treating us like a 5-year-old child, covering our eyes whenever people kiss in a film. In my works, you can see what human beings are about, the good part and the bad part, with no intention to shape you into an ideal citizen. I just want to say that you have the right to choose. Now we are fooling ourselves, censoring alcohol on TV even when any baby can guess that its a bottle of beer. They censor even cartoon when Shizuka is in her bathtub. What is happening? Double standards are everywhere. Newspapers attacked Emmy when she wore an impropriate dress, but in the same paper there are pictures of girls covering in less fabric. You criticize people for what you are also doing. My films are saying about these things Ive found, what have spawned me, and thats it, without pointing that this is bad or evil. I think my audiences can judge that, and have the right to know anything.
What is the difference between Art and Commercial films?
- Commercial film is about revenue. Not that theres no artistic value at all, but it aims to make profit. Actually, Art or Commercial is fine for me. I only think that we need diversity, because we have different tastes. Some like fried egg, some like omelet. Or we might wanna go for fried egg instead of omelet that we have everyday sometimes. We should have choices. I dont have anything against Comedy or Horror, but we cant have only snacks on our dish. There should be nutritious stuffs to feed your brain, otherwise its unhealthy.
Any approach to expand Art films group of audiences and make more commercial profit?
- I dont hope to make a difference in this country with what I do. I only think about today, doing the best I can. And if there shall be any change, thats about tomorrow. Tomorrow is the subsequent result of today, not the result of daydreaming about what we will have or will be. And I never want to do this for anybody but myself. Taking full responsibility in your job can already affect other people. I dont expect that art will be salable some day because its about tomorrow. What we should do rather than blabbering and building air castle is to develop ourselves. Then our works will say everything. However, we should keep in mind that everything cant last forever. The prize, the fame, the profit, they are nothing. We all die at the end. Having a chance to live, shouldnt we be creating something more than some number in the bank account?
What can we do in order to make Thai films more internationally well-known and accepted?
- First, we have to define international. For me, films are already an international language. But if it means being accepted by foreigners, I think any film can be accepted if it is good enough. Its better not to take Go-Inter as the ultimate goal for Thai film industry. If our land can grow rice, we have to learn the rice growing techniques, how to get the best grains of rice, and people will come marching to buy from our door. And they cant buy this kind of rice from other countries, because the water and temperature here is different. Film is a story. Thai people have our own stories. Theres no need to make bread out of Thai rice and hope that Farang will enjoy the taste. If our rice is good, they will want to try.
Interview with Thunska
Bangkok Post: Real Time (Friday September 14, 2007) by Kong Rithdee
Cat among the pigeons
Controversial filmmaker Thunska Pansittivorakul talks about his relationship with the establishment and how society can't just be seen in black and white
KONG RITHDEE
Surprise, bewilderment, and only the slightest murmur of approval greeted the decision to name independent filmmaker Thunska Pansittivorakul as one of this year's Silapathorn artists. Unknown to most Thai viewers or the mainstream press, the 33-year-old maverick makes digital movies that breathe the hot fire of unadorned aesthetics and prurient provocation and which are often screened at small gatherings of like-minded cinephiles at low-profile local film events. That this obscure, radical figure was honoured with the award, initiated four years ago by the Office of Contemporary Art and Culture, the liberal wing of the Ministry of Culture, has brought both the recipient and the hosts into the heat of cultural discussion.
A graduate of Chulalongkorn University's Faculty of Education, Thunska started making films in 2000 and quickly earned a reputation for trashy, quasi-Warholian style pictures that never shied away from showing explicit nudity, specifically the penis. His shocking shorts are raw and rough-edged - in Private Life a blurry image hints at an act of fellatio, and in Unseen Bangkok a man masturbates to the camera - whereas his feature-length documentaries, namely Voodoo Girls and Happy Berry, document with in-your-face realism the anxiety and disorientation of Bangkok youths. He doesn't blink when he touches on sexuality - homosexuality, to be precise - and naturally that endears him to hardcore film-buffs and alienates him from the rest.
His anti-establishment stance makes him a surprise choice for a government-sponsored award given out by a cultural agency known for its prudence. Skeptics may wonder whether the committee, which is made up of highly respected artists, really ever saw any of his works in full. As though performing an awkward dance, Thunska himself seemed reluctant when his name was announced.
To learn more about this unlikely award-winner, this week we talk to Thunska about his award, movies, politics and thoughts on pornography.
Thunska Pansittivorakul: "One day, when society opens up, I'll stop doing what I'm doing."
What was your reaction when you heard that you had been picked to become a Silapathorn Artist this year?
Thunska: When I heard from the OCAC that I had been nominated for the award, I told them I probably wasn't a suitable candidate and declined to give them the information about myself they required. I also recommended two other filmmakers who I believe to be more eligible. I implied to them that I preferred to have as little to do with the Ministry of Culture as possible.
But two months later, they called again and informed me that I was the awardee, and one thing led to another. I thought of turning down the award, but it was too late because they had already informed the press.
The award came from the government, and a number of respected artists have been recipients in the past, so why were you so reluctant to receive it? You showed up at the award ceremony, didn't you?
I did. I spent 6,000 baht on a suit! And of course I thanked them for giving me the award and the prize money. But frankly, apart from a few top-ranking officials, I doubt if the Ministry people know anything about contemporary culture. There are forward-thinking people in the Ministry, but the conservative group is more dominant, and I've been very disappointed with them.
Even in the video presentation on the awards night, they said that movies were a medium that should be used to promote Thai culture and to advertise "Thainess" to the world. This means they only see movies as a kind of product. For me movies are universal - art is universal. And yes, the quality of being universal may be able to complement this Thainess, but it's important that the agency steps away from this mantra of promoting traditional culture and sees the world with their eyes open.
On the same day as the press conference that announced you as an awardee, you showed a film, "Middle-Earth", which could be seen as a very controversial piece for its explicit depiction of male nudity.
To be honest, I made Middle-Earth when I knew that I had been named a Silapathorn Artist, because this is the kind of movie that I knew wouldn't please the conservatives.
People might question why I was making such a film since I had become a government-endorsed artist, but the fact is that I've been making this kind of movie for a long time.
I am not going to change my style after this. I have no wish to create the image of a well-behaved boy. I'm not going to change. Maybe I will be even more radical after Silapathorn.
You also wrote in the programme notes that this was your "political film", even though there's nothing overtly political in a film that simply shows two naked men sleeping.
Middle-Earth may not contain anything overtly political, and I'm aware that most people won't get it, but I intend the movie as a statement. To show naked men is forbidden in Thailand, but the fact that we did show it on a big screen is a statement. [The film was shown as part of the Thai Short Film and Video Festival and by law wasn't subject to censorship].
It says something. It's my political expression. To just show it, without saying anything more, already means something. The authorities ban films for the stupidest reasons, so here it is.
In all your films you include at least one shot of a penis. Is that a statement too? Aren't you afraid that it's getting a little self-indulgent and deliberately controversial?
Well, not all of my films have a shot of a penis. I'm a sexist: I like men but I also do not want to glorify the male sex. What I always do in my films is objectify the male body and reduce it to become a tool for sexual desire. Sometimes I've been depressed with the qualities of maleness, especially of other men, and in a movie I can do whatever I want to them. This may sound really wicked, but movies are a tool for imagination and I intend to use them that way.
There's also something else. Many years ago my movie was banned by the Thai embassy [from being screened at a film festival] in Hong Kong. That left a mark on me.
When the kind of films that I'm making become normal in Thailand, I'll stop doing them. But to keep making movies like this is my fight, as long as the authority doesn't accept reality - as long as they refuse to admit that there are prostitutes in this country and that not everything is as clean and beautiful as they'd like us to think. Life has many faces and people have the right to choose, but we're being enslaved by people with power who tell us how to think and what to believe.
As a filmmaker, is that what drives you? That objectification of the male sex and anger against the conservatives - is that enough to compel you to keep making movies?
That's part of it. They say this country has a high percentage of rapists who are inspired by pornographic movies. My take is that they rape because pornography is forbidden and the need has to be channelled into unreasonable actions. I don't mean we have have to be like Japan, where you can buy porn openly. But the more we hide things, people will want to see more. I show pornographic images, but I believe it's not the same as in porn films, because at least I have something to say by showing them.
One day, when we open up, I'll stop doing it, because what I do will stop being a statement. But that won't happen in this country any time soon. Maybe you and I will die first.
The Silapathorn Award is intended as encouragement for mid-career artists to keep up the good work. Will that work for you?
Everything will be the same for me. My inspiration and confidence don't come from awards. When I finish a movie and I'm able to express what I'm feeling at that moment, that's my award.
In literary and painting circles you also see artists who are controversial and anti-establishment. But they're still respected, unlike radical moviemakers, who're often vilified. Are the movies regarded as an inferior art?
Movies are not viewed as art at all, but as potentially pornographic material. Some books are more controversial than my movies. But maybe it's the visual quality that easily incites anxiety. For me it's the same old hypocrisy: we refuse to accept the state of our being, and we keep sanitising our reality. The world is said to be post modern, but we're still in the modern age, perhaps the renaissance, or even the dark ages. Or, alternatively, we're in an idealistic world where everything is beautiful and we're all five year olds.
Why do you make movies?
To say what's on my mind at a particular moment, to express what I feel at a moment in my life before it passes. Every movie I finish is an award for me. Sometimes I feel uncomfortable expressing my feelings, and maybe you don't have to understand that lack of comfort, but at least in a movie you'll be able to see it.
You're now officially a government-honoured artist and you've made a "political film". Do you think it's possible for an artist to remain non-political?
I wasn't very political until recently. That all changed during the time of Thaksin and later, the coup. We got rid of one corrupted power to be replaced by something not much better.
But in retrospect, I've been fighting for a political cause all along as I've made films and fought for the freedom to show them. Politics is part of us because we're not living alone on this planet. I'm part of everything. I live with other people, and I have to accept what has been chosen for me by the government, and to say something about it, I believe, is an act of political struggle. People have to fight for the right to choose.
Today, when they say gays and junkies are bad and monks are good, you know it's not true any more. The world has changed. Black and white aren't always that distinguishable and that's what I've always been trying to show in my films.
ธัญสก พันสิทธิวรกุล : สาขาภาพยนตร์ จากสูจิบัตรงานศิลปาธร 2550
การทำงานในวงการภาพยนตร์ในปัจจุบันด้านอื่นๆ ที่น่าสนใจ
- เขียนบทความเกี่ยวกับหนังเอเชีย หนังอิสระ และงานออกแบบโปสเตอร์ ให้กับนิตยสารต่าง ๆ (มูวี่ไทม์วีคลีย์ , ไบโอสโคป , หนัง:ไทย , แฮมเบอเกอร์ , อะ เดย์ , สารกระตุ้น ฯลฯ
- สอนอยู่ที่ม.กรุงเทพ 2 คณะ ที่คณะนิเทศศิลป์ สอนการผลิตวิดีโอ ส่วนคณะนิเทศศาสตร์สอนสาขาภาพยนตร์โดยตรง (ความรู้เบื้องต้นภาพยนตร์/ภาพยนตร์เอเชีย/การออกแบบภาพยนตร์)
- Guest Speaker มหาวิทยาลัยต่างๆ และรับเชิญไปบรรยายหัวข้อภาพรวมหนังสั้น หนังอิสระในประเทศไทย ตามประเทศต่าง ๆ เช่น มาเลเซีย ฮ่องกง ไต้หวัน ญี่ปุ่น และฝรั่งเศส ฯลฯ
- ผู้ก่อตั้งกลุ่มไทยอินดี้ (thaiindie)
การก่อตั้งกลุ่มไทยอินดี้คืออะไร
ปัญหาวงการหนังอิสระบ้านเราคือไม่มี Database เรามี Database ของหนังใหญ่ แต่ก็มีเฉพาะบางค่าย ในขณะที่ประเทศอื่นไม่ว่าหนังค่ายไหน ๆ ก็สามารถสืบค้นย้อนหลังได้ แต่สำหรับบ้านเราหนังสั้น หนังอิสระมันไม่มีเลย แล้วอีกอย่างก็เพื่อนำเสนอผลงานของคนไทยไปสู่ Festival ต่างๆ คือตอนนี้ภาพรวมหนังบ้านเรามันเป็น Commercial หนังตลก หนังผี เราเลยอยากจะรวบรวมให้คนได้เห็นว่ามันมีอย่างอื่นด้วยนะ ไม่ใช่มีแค่นี้ แล้วก็อยากให้รู้ด้วยว่า คนทำหนังในเมืองไทย มีฝีมือ และมีคนเก่งกว่าผมอีกเยอะเลย เลยอยากรวบรวมคนกลุ่มนี้ขึ้นมา ซึ่งเป็นหนังกลุ่มที่มีความต่างขั้วกับหนังตลาดตอนนี้โดยสิ้นเชิง
เราเริ่มมาตั้งแต่ปลายปี 2004 ในไม่กี่ปี หนังของไทยอินดี้ไปฉายมาแล้วมากกว่า 70 เทศกาลทั่วโลก แรก ๆ ต้องควักเนื้อ ไม่มีใครสนับสนุน จนปีล่าสุดกลุ่มเราได้เงินทุนสนับสนุนจาก ANA (Art Network Asia) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่สนับสนุนงานศิลปะในภูมิภาคเอเชียทั้งหมด
ปีนี้เริ่มทำงานที่ Commercial มากขึ้น เช่น มิวสิควิดีโอ แต่ไม่ใช่คุรก็ตามมาจ้างแล้วเราทำให้ทุกคน เราทำให้เฉพาะคนที่คิดว่าสไตล์งานแบบไทยอินดี้น่าจะเหมาะกับเพลงของเขา อย่าง อัศจรรย์จักรวาล, Soundlanding, Goose คือถ้าเป็นค่ายใหญ่ๆ เราไม่ถนัด ไปจ้างช่างฝีมือเนี๊ยบ ๆ ดีกว่า อย่ามาจ้างเรา
อะไรเป็นแรงบันดาลใจในการเข้ามาทำงานด้านภาพยนตร์
ตอนปีหนึ่งเป็นช่วงที่ต้องค้นหาว่าเราต้องการอะไรในชีวิตกันแน่ แล้วก็ชอบตระเวนไปดูงานศิลปะ จนได้เห็นงานภาพถ่ายของ วูลฟ์กัง ทิลล์แมน ชาวเยอรมัน ซึ่งไม่ใช่ภาพถ่ายสวยๆ จัด Composition ดี ๆ แบบที่มันควรจะเป็นเหมือนตอนเราเรียน อย่างมีอยู่ภาพนึงจะเป็นกองขยะเละ ๆ ในห้องรับแขก ซึ่งทำให้คนดูคาดเดาไปว่าคืนก่อนหน้านั้นคงมีเป็นที่จัดปารตี้สนุกสุดเหวี่ยง คือถ้ามองในแง่ความงามแล้ว มันคือขยะ เศษพิซซ่า ขนมเน่า แต่สำหรับเรา กลับเต็มไปด้วยความทรงจำ มีบรรยากาศ มีเรื่องราวมากมายอยู่ในนั้น แล้วมันก็สะท้อนวิถีชีวิตคนออกมาได้ มันจริงมาก ๆ แล้วมันก็ไม่ผิดเลยที่จะเล่า น่าสนใจมาก ๆ ทำให้เรารู้สึกว่าอยากทำหนังที่เล่าอะไรแบบนี้
ระหว่างนั้นบังเอิญไปรู้จักกับพี่ลิ (ชลิดา เอื้อบำรุงจิต) มูลนิธิหนังไทยซึ่งจะจัดประกวดหนังสั้นทุกปี ตอนหลังก็ได้ไปเขียนบทเกี่ยวกับหนังเอเชียในวารสารหนัง:ไทยของมูลนิธิฯ พอมีคนอื่นเห็นเขาก็เลยมาชวนไปแล้วตอนนั้นลองทำหนังสั้นเรื่องแรกดู ส่งประกวดที่มูลนิธิหนังไทยนี่แหละ กรรมการ 5 คน ไม่มีใครชอบหนังผมเลย ยกเว้นพี่เจ้ย(อภิชาตพงศ์ วีระเศรษฐกุล เดินเข้ามาบอกว่า ชอบมาก อยากจะเอาไปส่งเทศกาล ก็ปรากฎว่าเทศกาลนั้นเลือกฉาย อาจจะฟังดูเป็นเรื่องง่ายนะ ส่งหนังไปเมืองนอก แต่ยากมาก เพราะคนทำหนังทั้งโลกมีเยอะมาก ขั้นต่ำต่อเทศกาลหนึ่งก็จะมีคนส่งมาประมาณ 500 เรื่อง แต่เขาอาจจะเลือกแค่ 50 ยิ่งเทศกาลใหญ่ ๆ ส่งเป็นหมื่นเลยก็มี หลังจากนั้นเทศกาลหนึ่งก็ไปสู่อีกเทศกาลต่อ ๆ มา พร้อมๆ กับที่ทำหนังเรื่องใหม่ ๆ ไปด้วย
อะไรเป็นแรงบันดาลใจในการผลิตภาพยนตร์ศิลปะ
เรื่องส่วนตัวครับ คือผมรู้สึกว่ามันคือความร่วมสมัยของยุคเวลานะ อย่างเมื่อก่อนคนจะทำหนังเพื่อสังคมกันเยอะ แต่ตอนนี้ทุกคนมีกล้องดิจิตอล ถ่าย ตัดต่อเองได้ ราคาไม่แพง เทคโนโลยีใช้ง่ายขึ้น คนเลยเริ่มเข้าหาตัวเองมากขึ้น ผมสนใจงานวิดีโอ ผมสนใจเรื่องส่วนตัว คือเมื่อก่อนมันคือการสะท้อนภาพสังคมเข้าไปยังคน แต่ตอนนี้มันคือคนตตัวเล็ก ๆ ในสังคมคนหนึ่งสะท้อนภาพรวมของสังคมนั้นออกมา เราเป็นผลผลิตของสังคม
งานส่วนใหญ่ของผมมีประเด็นทางเพศ คือเรามองว่าศิลปะกับอนาจารมันมีเส้นบางมากกั้นอยู่ บางคนที่ไม่เคยเห็นงานผมอาจจะบอกว่าเป็นหนังโป๊ แต่ถ้าเอาหนังผมกับหนังโป๊มาเทียบกัน ไม่เหมือนกันแน่ๆ ที่นำเสนอเรื่องแบบนี้ เพราะสนใจในความลักลั่นของบ้านเรา เราพยายามปิดบังอ้างว่าต้องการรักษาวัฒนธรรมอันดีงามของไทย การเปลือยเป็นวัฒนธรรมต่างชาติ ซึ่งผมว่าไม่จริงเลย นู้ดมีมาตั้งแต่บนกำแพงโบสถ์ หญิงไทยเมื่อก่อนเปลือยอก ที่เราใส่เสื้อผ้า เพราะเราตามฝรั่งต่างหาก กลัวอายว่าฝรั่งจะหาว่าเราเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนไม่ใช่หรือ เมื่อก่อน สมบัติ นาถยา สรพงษ์ เคยเปลือยในหนัง แต่ว่าตอนนี้ทำไม่ได้ ถูกมองเป็นของน่ารังเกียจ ไม่สมควรพูดถึง แต่สำหรับผมแล้วยิ่งปิดก็ยิ่งน่าสนใจ ผมว่ากระแสต่อต้านการโป๊ตอนนี้มันทำให้คนกดดัน คนเลยหันไปเล่น Camfrog ซึ่งมีสถิติคนไทยเล่นเยอะมาก คดีข่มขืนก็เยอะ แต่ไม่ได้บอกว่า เฮ้ย เรามาโป๊กันเถอะ ผมแค่กำลังจะบอกว่า โป๊ บางทีก็ไม่ได้หมายถึงความอนาจารเสมอไป มันยังมีด้านอื่นๆ อีกที่สามารถเอามาสะท้อนเรื่องคน เรื่องความคิด เรื่องสังคมได้ อีกอย่างผมเชื่อว่าคนมีการเรียนรู้ สามารถคิดเองได้ ตัดสินใจเองเป็น ได้โปรดเลิกทำกับประชาชนเหมือนเป็นเด็กห้าขวบ ที่เวลาไปดูหนังกับพ่อแม่ก็ต้องคอยปิดตาลูกเวลาเห็นดาราจูบกัน งานของผมต้องการแสดงให้เห็นในสิ่งที่มนุษย์เป็น มีดีมีไม่ดี แต่ไม่ต้องการสั่งสอนใครว่าคุณจะต้องเป็นคนดี แต่ผมต้องการให้เห็นว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะเลือกได้ว่าอยากทำอะไรให้ชีวิตตัวเอง คือตอนนี้บ้านเรากำลังอยู่ในยุคหลอกตัวเอง เซ็นเซอร์ขวดเหล้าในโทรทัศน์ ทั้งที่เด็กอมมือก็รู้ว่ามันคือขวดเหล้า แค่ชิซูกะอาบน้ำก็ต้องมีเซ็นเซอร์ ไปกันใหญ่แล้ว สังคมลักลั่นมาก ๆ หนังสือพิมพ์โจมตีน้องเอมมี่แต่งตัวไม่สุภาพ แต่ในเล่มเดียวกันก็ลงภาพผู้หญิงแต่งตัวยิ่งกว่าน้องเอ็มมี่อีก ในขณะที่คุณด่าเขาแต่คุณก็ทำซะเอง หนังของผมกำลังบอกว่านี่ไงคือสิ่งที่ผมเจอ แล้วสิ่งเหล่านี้นี่แหละที่หล่อหลอมมาเป็นผม แค่นั้น โดยไม่มาแจกแจงว่านี่คือชั่ว นั่นคือเลว เพราะคิดว่าคนดูมีวิจารณญาณพอ และมีสิทธิ์ในการรับรู้เรื่องราวภายใต้อำนาจอธิปไตย
คิดว่าภาพยนตร์แนวศิลปะกับภาพยนตร์แนวพาณิชย์ มีความแตกต่างกันอย่างไร
ภาพยนตร์พาณิชย์คือเรื่องของรายได้ แต่ผมไม่ได้หมายความว่าไม่มีความเป็นศิลปะ แต่เป็นศิลปะที่จำต้องคำนึงถึงผลกำไรมากกว่า จริง ๆ ผมไม่คิดนะว่าภาพยนตร์ต้องศิลปะหรือพาณิชย์ ผมคิดแค่ว่า ภาพยนตร์ควรมีความหลากหลาย เพราะรสนิยมของคนดูไม่เหมือนกัน บางคนชอบไข่ดาว บางคนชอบไข่เจียว บางวันอาจอยากกินไข่ดาวทั้งๆ ที่ปรกติชอบไข่เจียวก็ได้ เราควรมีหลาย ๆ แบบให้คนเลือก คือผมไม่ได้แอนตี้นะว่าทำไมต้องมีแต่หนังตลก หนังผี เพียงแต่บนแผงเราจะมีแต่ขนมขบเคี้ยวน่ะไม่พอหรอก ควรจะมีอาหารบำรุงสมองให้คนดูได้เลือกได้ลองด้วย ไม่งั้นจะแคระแกร็นขาดสารอาหาร
มีแนวทางอย่างไรที่จะพัฒนาภาพยนตร์แนวศิลปะ ให้สามารถเข้าถึงผู้ชมภาพยนตร์ได้มากขึ้นกว่าปัจจุบัน และสามารถสร้างผลกำไรในเชิงพานิชย์ได้
ผมไม่ได้หวังว่าสิ่งที่ผมทำจะไปพัฒนาอะไรประเทศนี้ ผมเพียงแค่คิดถึงวันนี้ ทำงานของตัวเองให้ดีที่สุด แล้วถ้าอะไรจะพัฒนา นั่นคือเรื่องของพรุ่งนี้ซึ่งเป็นผลจากที่เราทำในวันนี้ ไม่ใช่ผลของการนึกฝันเอาว่า พรุ่งนี้ เราจะมี เราจะเป็นอะไร แล้วผมก็ไม่เคยคิดจะทำเพื่อใครด้วย คือถ้าเรารับผิดชอบในส่วนของตัวเองให้เต็มที่ ย่อมก่อผลกระทบต่อคนอื่นเป็นอัตโนมัติอยู่แล้ว ผมจึงไม่เคยคาดหวังว่าวันหนึ่งศิลปะจะขายได้ เพราะนั่นเป็นเรื่องของพรุ่งนี้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ควรทำมากกว่ามัวคุยฟุ้ง เพ้อฝันว่า พรุ่งนี้เราจะเป็นอะไร หันมาบอกตัวเองดีกว่าว่าเราจะพัฒนาตัวเองอย่างไร แล้วผลงานของเรานี่แหละจะไปบอกคนอื่นเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องบอกตัวเองเสมอคือ ทุกสิ่งไม่เที่ยง รางวัล ชื่อเสียง ผลกำไร ไม่มีความหมายอะไรเลย เพราะสุดท้ายทุกคนก็ตายเหมือนกัน ฉะนั้นอุตส่าห์มีชีวิตทั้งที ก็น่าจะสร้างสรรค์อะไรมากกว่าคิดกังวัลแต่เรื่องของผลประโยชน์
ทำอย่างไรการพัฒนาภาพยนตร์ไทยถึงจะสามารถก้าวสู่ระดับสากล และเป็นที่ยอมรับในสากลได้มากขึ้น
ต้องถามก่อนว่าแล้วอะไรคือสากล เพราะสำหรับผมภาพยนตร์เป็นภาษาสากลอยู่แล้ว แต่ถ้าสากลในที่นี้ หมายถึงต้องให้ฝรั่งยอมรับ ผมกลับคิดว่าถ้าของเราดี ใครๆ เขาก็อยากจะได้ ไม่อยากให้มองว่าการโกอินเตอร์หมายถึงจุดสุดยอดของวงการภาพยนตร์ไทย แต่ถ้าเราปลูกข้าวเก่ง ก็ปลูกข้าวให้ชำนาญ ให้รู้ว่าต้องดูแลอย่างไรเพื่อจะได้ข้าวเม็ดงาม แล้วเดี๋ยวคนก็จะแห่มาซื้อข้าวของเราเอง ข้าวที่ไม่มีข้าวประเทศไหนเหมือนเราด้วย เพราะน้ำ เพราะอุณหภูมิของประเทศเราไม่เหมือนใคร หนังคือเรื่องราว และคนไทยก็มีเรื่องราวของเรา ไม่จำเป็นต้องเอาข้าวไทยไปทำขนมปัง ให้ฝรั่งกินยกนิ้วว่าอร่อย แต่ถ้าข้าวเราอร่อย ฝรั่งก็อยากจะลองกินครับ
Thunska Pansittivorakul (b.22 October 1973) gratduated with a degree in Art Education from Chulalongkorn University. Currently he teaching for Bangkok University in Faculty of Comununication Arts and Faculty of Visual Comunications and a columnist for several magazine including Bioscope,a day,Movie Time Weekly etc. He also founder of www.thaiindie.com which is the website for all non-mainstream filmmakers with district styles. He maid several shorts and features documentary which have been screened in several international film festivals including those in The International Film Festival Rotterdam(The Natherlands) ,Vision du reel(Switzerland) Hong Kong International Film Festival and etc. Happy Berry had won him the Grand Prize award at The 4th Taiwan International Documentary Festival 2004. His first 35mm film project "Heartbreak Pavilion" won a Top Award for PPP at The 10th Pusan International Film Festival 2005,South Korea.
Feature Documentary
2004 Happy Berry
2002 Voodoo Girls
Short Film
2007 Middle-earth
2006 You Are Where I Belong To
2006 Out of Control
2005 After Shock(Tsunami Projects)
2005 Life Show
2005 Vous vous soviens de moi?
2004 Unseen Bangkok
2003 Chemistry
2001 Sigh
2000 ...for Shiw Ping 28/12/97
2000 Love Sickness
2000 Private Life
Music Video
2007 Blinded Spot (Soundlanding)
เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม สำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงศิลปวัฒนธรรมได้ประกาศรายชื่อศิลปิน ที่ได้รับการคัดสรรให้รับรางวัลศิลปาธร ประจำปี พ.ศ.2550 โดยเป็นรางวัลที่มอบให้ศิลปินร่วมสมัยอายุประมาณ 30-50 ปี ที่มีความมุ่งมั่น สร้างสรรค์ผลงานอย่างต่อเนื่อง รวม 7 ท่าน ใน 5 สาขา ดังนี้ สาขาทัศนศิลป์ 3 ท่าน คือ นางพิณรี สัณฑ์พิทักษ์, นายlวสันต์ สิทธิเขตต์ และนายฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช สาขาวรรณศิลป์ คือ นายศิริวร แก้วกาญจน์ สาขาคีตศิลป์ คือ นายณรงค์ ปรางค์เจริญ สาขาศิลปะการแสดง คือ นายนิมิตร พิพิธกุล และสาขาภาพยนตร์ คือ นายธัญสก พันสิทธิวรกุล
ทั้งนี้ จะมีการมอบรางวัล ซึ่งประกอบด้วยเข็มเชิดชูเกียรติ และเงินรางวัล 100,000 บาท ในวันพฤหัสบดีที่ 6 กันยายนนี้ ที่หอศิลป์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
http://www.matichon.co.th/matichon/matichon_detail.php?s_tag=01p0146020850&day=2007/08/02§ionid=0101
ผู้ที่เคยได้รับรางวัลนี้
ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2547
สาขาทัศนศิลป์ - เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์
สาขาวรรณศิลป์ - ชาติ กอบจิตติ
สาขาคีตศิลป์ - ดนู ฮันตระกูล
สาขาภาพยนตร์ - เป็นเอก รัตนเรือง
สาขาศิลปะการแสดง - ประดิษฐ ปราสาททอง
ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2548
สาขาทัศนศิลป์ - พรชัย ใจมา
สาขาวรรณศิลป์ - ศักดิ์สิริ มีสมสืบ(กิติศักดิ์ มีสมสืบ)
สาขาคีตศิลป์ - บัณฑิต อึ้งรังษี
สาขาภาพยนตร์ - อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล
สาขาศิลปะการแสดง - มานพ มีจำรัส
ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2549
สาขาทัศนศิลป์ - ชาติชาย ปุยเปีย
สาขาวรรณศิลป์ - วินทร์ เลียววาริณ
สาขาคีตศิลป์ - ณัฐ ยนตรรักษ์
สาขาภาพยนตร์ - วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง
สาขาศิลปะการแสดง - พิเชษฐ์ กลั่นชื่น
Underground experience
Independent may be too bland a description for the shorts and documentaries of radical filmmaker Thunska Pansittivorakul
KONG RITHDEE(Bangkok Post)
Truthfully, the guy's as crummy-looking as his movies. Dingy T-shirt and half-junk trainers, faded jeans and worn glasses are incidental signatures of Thunska Pansittivorakul. And he's not so proud of that: His shabby look is not part of the manufactured persona preferred by the rank of young indie artists who obviously confuse being cool with being poor.
Thunska's crummy front is not a costume but a fact of life _ a happy, difficult life from choosing to be a Thai independent filmmaker.
Independent may be too bland a description. Thunska's daring takes make him more like an underground figure, a Warholian experimentalist who toys with counter-cultural, counter-censorship dare-devilry. The only reason he's not controversial (or blacklisted by the Ministry of Culture) is because the 31-year-old is hardly known outside the tiny circle of Bangkok cinephiles _ the few screenings of his eye-opening movies, always at alternative cinema venues, were done with minimum pride or publicity.
From his first short in 2000 to the recent feature-length doc, Thunska has fashioned a hard-edged style that stands him out from the local indie crowds. All shot on digital video, his works have rough, instinctive visuals, and he never flinches when dealing with sexuality _ or homosexuality. A grainy allusion to the act of fellatio gives Private Life a disturbing shrill, while in his seven-minute shocker Unseen Bangkok, a man stands masturbating in front of a camera. In his latest short, the hauntingly sweet Vous Vous Souviens de Moi?, there's a shot of a penis that caught the audience giggling with... what? Shyness, shame, or delight?
More interesting _ and perhaps less off-putting to some _ are his documentaries. Thunska plans a trilogy of docs to capture the wild spirit of Thai youths in their search for cultural identity, and so far he's completed two in the series: the impuslive, dirt-cheap Voodoo Girls, and the vivid record of the lives of four Siam Square friends called Happy Berry. The latter, which shows Thunska's gift for constructing a fun, frank portrait of young souls from random footage, won the Grand Prix at last year's Taiwan Documentary Film Festival and was recently shown at the celebrated International Film Festival Rotterdam.
"I'm getting tired with the word 'indie'," says the indie director. "People want to make indie movies because they think they can escape from the rules, but when we all do that, we're following another set of rules anyway. For me, I want to make movies that I really feel strongly about, and in the style that I think is unique _ not better or worse, but unique.
"Am I conscious of the extreme stuff in my work?," he mulls. "I don't know. I just want to try new ideas, to do something that people will recognise that it's only me doing it. But every movie I make I make it at the moment when I feel something and I need to express it."
In an age where being non-mainstream seems fashionable, perhaps Thunska represents a rare breed of old-school agitator whose rebellious art is driven by ideals rather than by commercial interest (his movies have near-zero commercial value). And his presence might suggest a cultural mechanism at the time when society is slipping into the grip of neo-conservatism.
No wonder the director cites the late rogue artist Andy Warhol as his main influence. Not remotely as monumental as Warhol's, Thunska's "home movies" however inherit the same trashy energy, the foolish, irreverent fun that constituted the basis of the American's pop/gay underground flicks. And like Warhol _ on a much lesser scale though _ Thunska's works can be seen as a reaction against the tendency to straightjacket.
"Censorship is the order of the day in this society," he says. "Everything is seen as morally sensitive, and they prefer to ban, prohibit, cancel, rather than to try to understand the things that are going on.
"I think culture is not only about OTOP. Culture should have something to do with new knowledge and new ideas of the world. I'm not provoking, I'm not inciting any changes or preaching anything. I simply want to show the other side, to let the people know that it exists."
Thunska's planned trilogy is part of his idea to show the life of Thai youths in an honest light _ to present them as human beings instead of characters. In Voodoo Girls (which was rejected by the Bangkok International Film Festival in 2004), the director simply video-ed a group of his female friends as they hang out, party, chat, eat, talk dirty, drink, wonder about their future _ as they live. The movie establishes Thunska's free-falling, extremely spontaneous style that at first seems like a structural mess, but that eventually brings out the intimacy and a kind of unpolished reality that gets us close to the subjects of the movie.
He did the same in Happy Berry, a 80-minute diary of four punk-looking friends who run a fashion outlet in Siam Square; this time Thunska applied more visual discipline, but still let the raunchy charm of his subjects reign. One of the reasons the filmmaker is reluctant to show his work in public is because the people he filmed trusted him so much that they allowed him to capture themselves at their most unguarded moments, and Thunska is not sure if showing it all is equivalent to the betrayal of that trust.
For the final part of the trilogy, the director is now recording the lives of the sensational electro-punk band Futon, a Bangkok-based outfit with multi-national members _ it's the pure-bred indie moviemaker's take on the pure-bred indie band. Spectacular perhaps, though Thunska says that he wants to make Futon different from his previous works _ and without the radical or shocking stuff.
"In all the documentaries I've done, my idea is to sketch an honest picture of young people in Bangkok, to show that this is their lives, and that lives can be imperfect, strange, difficult, fun and diverse. There's no lesson to learn; I just show it as it is," he says.
"When I shoot, I simply record everything as I follow my subjects. Only when I go back to review the footages and edit them that I 'discover' my movie _ seeing which direction the story is going to take. It's more fun this way."
Last November Thunska initiated a network of 15 Thai independent filmmakers who share his vision under the banner Thaiindie (see thaiindie.com). Because the independent film scene in this country remains small, the idea is to promote the output as a brand, which makes it easier to attract attention from foreign film festivals and art exhibitions.
But even as Thunska's work begins to receive more international exposure, or after a foreign producer agrees to finance his movies, it doesn't alter the basic fact that it's impossible to make a living making the kind of movies he wants to make. "My main income is from other activities, like writing movie columns for magazines," says Thunska, chuckling. "It's not easy for me, but I'm happy to be doing this."
That explains the dingy T-shirt and half-junk trainers the guy's wearing. It explains, too, why Thunska's movies _ rough and raw, cheap and crummy _ are more interesting than many of the more expensive ones.
Thunska will have his new short film shown at "Lak-ka-pid, Lak-ka-perd: The Bangkok Invisible Landscapes", a multi-faceted art exhibition that will take place between March 7 to April 15 at different venues around Bangkok. For more information visit www.thaiindie.com or www.in-betweenartproject.com.
| 
Home